Jeśli projektujesz, budujesz lub dostarczasz Radary przeciwbateryjne, Załóż profil, aby zaprezentować swoje możliwości i nawiązać kontakt z osobami, które aktywnie poszukują Twoich rozwiązań.

Utwórz profil dostawcy

Przegląd według Sarah Simpson

Aktualizacja: 4 czerwca, 2026

Radary lokalizujące broń i radary przeciwbateryjne (WL/CBR) są wykorzystywane przede wszystkim przez siły lądowe do wykrywania nadlatującego ognia wroga i przewidywania miejsca spadku pocisku. Radary te zazwyczaj wykrywają nadlatujący ogień artyleryjski i moździerzowy. Mogą one również wykrywać nadlatujące pociski powietrze-ziemia i ziemia-ziemia oraz amunicję, a także nisko lecące bezzałogowe statki powietrzne, samoloty i helikoptery.

Historia rozwoju radarów WL/CBR

Radarów WL/CBR początkowo używały formacje artyleryjskie. Artylerzyści musieli wykrywać nadlatujący ostrzał i przewidywać prawdopodobne cele. Pomagało to nie tylko ostrzec oddziały i jednostki znajdujące się w przewidywanej strefie uderzenia, ale radary te mogły również przewidywać prawdopodobną pozycję wrogich systemów artyleryjskich na podstawie miejsca spadku pocisku i trajektorii ostrzału. Informacje te umożliwiają skierowanie ognia przeciwbateryjnego na te stanowiska.

Radary przeciwbateryjne były pochodną naziemnych radarów nadzoru powietrznego oraz radarów kierowania ogniem samolotów bojowych opracowanych podczas II wojny światowej. Legenda głosi, że operatorzy radiowi rozmieszczeni w pobliżu linii frontu podczas tego konfliktu byli w stanie wykrywać nadlatujący ogień moździerzowy za pomocą swoich urządzeń. Mogło to wynikać z zakłóceń w transmisjach radiowych powodowanych przez pociski przemieszczające się w powietrzu. Jednak wojenna technologia radarowa nie była wystarczająco precyzyjna, aby wykrywać i śledzić cele o tak niewielkich sygnaturach radarowych, jak pociski artyleryjskie i moździerzowe. Pociski artyleryjskie mają zazwyczaj powierzchnię odbicia radarowego rzędu 0,01 metra kwadratowego.

Wykrywanie nadlatującego ostrzału artyleryjskiego

W latach 70. technologia radarowa rozwinęła się na tyle, by umożliwić wykrywanie nadlatującego ostrzału artyleryjskiego. Pojawienie się elektroniki półprzewodnikowej w latach 60. odegrało kluczową rolę w zapewnieniu wymaganej dokładności. Doprowadziło to do opracowania przełomowego radaru lokalizującego broń AN/TPQ-36 Firefinder, który wszedł do służby w armii amerykańskiej w 1982 roku. Od tego czasu radar ten był szeroko eksportowany na całym świecie, przeszedł kilka modernizacji i pozostaje w służbie. Podobne zmiany miały miejsce w Europie, a radary WL/CBR pozostają standardowym wyposażeniem sił lądowych na całym świecie.

Podstawowym wymogiem projektowym dla radarów lokalizujących broń jest posiadanie wystarczającej dokładności, aby przewidzieć nie tylko miejsce upadku pocisku, ale także punkt jego pochodzenia. Jednocześnie radary muszą mieć takie rozmiary i masę, aby można je było łatwo rozstawiać. Radary te zazwyczaj nadają w paśmie C (od 5,25 gigaherca/GHz do 5,925 GHz), paśmie S (od 2,3 GHz do 2,5 GHz/od 2,7 GHz do 3,7 GHz) oraz paśmie X (od 8,5 GHz do 10,68 GHz). Oznacza to, że anteny i podsystemy radarowe mogą być dostosowane do tych wymagań.

Ewolucja technologii WL/CBR

Globalna wojna z terroryzmem, rozpoczęta w następstwie ataków rebeliantów z Al-Kaidy na Stany Zjednoczone 11 września 2001 r., przyniosła ewolucję technologii lokalizacji broni i ognia przeciwbateryjnego. Radary te były coraz częściej wdrażane niezależnie od jednostek artylerii. Zapewniały one ostrzeganie przed nadchodzącym ostrzałem dla stałych instalacji, takich jak bazy lotnicze, kwatery główne i magazyny logistyczne na afgańskim i irackim teatrze działań wojennych.

W dłuższej perspektywie dokładność i wydajność radarów WL/CBR ulegną poprawie. Częstotliwości transmisji będą się przesuwać w kierunku pasma Ku (13,4 GHz do 14 GHz/15,7 GHz do 17,7 GHz) i wyższych. Będzie to wymagało poprawy poziomów mocy transmisji, aby zapewnić, że radary przeciwbateryjne wykorzystujące te częstotliwości osiągną zasięg wykrywania podobny lub lepszy od dzisiejszych systemów.

Radar kognitywny

Coraz powszechniejsze stosowanie technik radarów kognitywnych jeszcze bardziej poprawi ich wydajność. Techniki kognitywne wykorzystują oprogramowanie sztucznej inteligencji (AI) i uczenia maszynowego (ML). Oprogramowanie AI i ML będzie stale monitorować działanie radaru i uczyć się na podstawie misji oraz środowisk, w których jest on wykorzystywany. Radar będzie stale poprawiał swoją zdolność do dokładnego rozpoznawania zachowań różnych rodzajów amunicji. W rezultacie dokładność określania miejsca upadku pocisku i punktu jego wystrzelenia będzie się stale poprawiać.

Subskrybuj cotygodniowy eBrief Najnowsze osiągnięcia inżynieryjne i techniczne prosto do Twojej skrzynki odbiorczej - dołącz do tysięcy inżynierów, którzy je otrzymują.