Znajdź producentów i dostawców radarów morskich oraz radarów do nadzoru morskiego przeznaczonych do zastosowań wojskowych i morskich
Przeczytaj Przegląd technologii
Wojskowe systemy radarów morskich są wykorzystywane przez marynarki wojenne i siły morskie na całym świecie do nadzoru na morzu, obserwacji przestrzeni powietrznej i powierzchni wody w celu wykrywania, identyfikacji i śledzenia celów oraz potencjalnych zagrożeń. Radary morskie zapewniają świadomość sytuacyjną oraz wsparcie w zakresie wywiadu, nadzoru i rozpoznania (ISR), natomiast pociski kierowane radarowo mogą być również wykorzystywane do przechwytywania celów powietrznych i powierzchniowych.
Radary wspierają siły morskie od czasów II wojny światowej. Pierwsze eksperymenty z radiolokacją, jak wówczas nazywano radar, miały miejsce w środowisku morskim na początku XX wieku. Christian Hülsmeyer, niemiecki fizyk i wynalazca, opracował system o nazwie Telemobiloscope. Wykorzystywał on zasady działania radaru, zgodnie z którymi fale radiowe odbijają się od powierzchni metalowych z powrotem do anteny nadawczej. Telemobiloscope wykazał, że statek wyposażony w to urządzenie może wykrywać inne statki we mgle.
W czasie II wojny światowej radar morski osiągnął pełną dojrzałość. W latach 30. XX wieku zainteresowanie niemieckich naukowców radarem skupiało się początkowo na jego przydatności jako mechanizmu do wykrywania statków. W 1935 r. statek badawczy o nazwie „Welle” stał się pierwszą na świecie jednostką wyposażoną w radar do nadzoru morskiego. Wyposażenie statku Welle stanowiło podstawę systemu Seetakt niemieckiej marynarki wojennej (Kriegsmarine). W innych częściach Europy Royal Navy kontynuowała prace nad wdrożeniem radaru. Przełomowe eksperymenty fizyka Roberta Watsona-Watta w latach 30. XX wieku dowiodły, że radar może wykrywać samoloty. W połowie lat 30. XX wieku nabrały tempa wysiłki marynarki wojennej mające na celu dostosowanie radaru do zastosowań morskich. Do 1938 r. radar typu 79Y Royal Navy został zainstalowany na HMS Sheffield, krążowniku klasy „Southampton” oraz pancerniku klasy „Nelson” HMS Rodney. Radar miał zostać wprowadzony do uzbrojenia marynarek wojennych wszystkich głównych stron konfliktu.
Pionierskie prace z lat 30. oraz wdrożenie radaru podczas wojny utorowały drogę do rozwoju tej technologii w okresie zimnej wojny i później. Podobnie jak ma to miejsce obecnie, marynarskie radary obserwacyjne wykrywały, identyfikowały i śledziły cele na morzu i w powietrzu. Wraz z sonarem, optroniką i wojną elektroniczną zapewniają one okrętom wojennym świadomość sytuacyjną oraz wsparcie w zakresie wywiadu, nadzoru i rozpoznania.
Projekt i kompromisy
Każdy projekt radaru stanowi kompromis między zamierzoną rolą radaru a praktycznymi wymiarami jego anteny oraz ilością energii, jaką może on pobierać z platformy, na której jest zainstalowany. Chociaż okręty wojenne są dużymi platformami, nadal mają ograniczoną przestrzeń i moc. Wynika to z ilości czujników, uzbrojenia i systemów łączności, które muszą pomieścić. Oprócz zajmowania przestrzeni systemy te obciążają silniki okrętu zapotrzebowaniem na energię.
Radary nadzoru morskiego zazwyczaj nadają w paśmie L (od 1,215 gigaherca/GHz do 1,4 GHz), paśmie S (od 2,3 GHz do 2,5 GHz/od 2,7 GHz do 3,7 GHz), paśmie C (od 5,25 GHz do 5,925 GHz) oraz paśmie X (od 8,5 GHz do 10,68 GHz). Dokładny wybór pasma częstotliwości opiera się na powyższych czynnikach, które są podyktowane przez statek, na którym radar ma zostać zainstalowany.
Dzisiejsze radary morskie znacznie różnią się od tych, w które wyposażone były marynarki wojenne w przeszłości. Technologia lamp próżniowych ustąpiła miejsca elektronice półprzewodnikowej. Ta ostatnia zwiększyła niezawodność radarów i obniżyła koszty konserwacji, napraw i remontów (MRO). Elektronika półprzewodnikowa utorowała drogę dla radarów okrętowych z aktywną matrycą skanującą (AESA). Pierwszym radarem okrętowym typu AESA był model Mitsubishi Electric OPS-24. Został on zainstalowany na niszczycielu klasy JS Hamagiri „Asagiri” należącym do Japońskich Sił Samoobrony Morskiej, który wszedł do służby w 1990 roku.
Radary te mogą elektronicznie kierować wiązkami radarowymi w dowolnym kierunku, co oznacza, że antena radaru nie musi być fizycznie skierowana w stronę celu. Pozwala to na zamontowanie paneli radarowych AESA, z których każdy ma określone pole widzenia, na nadbudówce statku. Takie rozwiązanie zapewnia pełny zasięg wokół i nad statkiem. Płaskie konstrukcje AESA eliminują ciężkie mechanizmy obrotowe anten, które zajmują miejsce i zużywają energię. Takie ruchome elementy zwiększają również obciążenie związane z konserwacją, naprawami i przeglądami (MRO) radaru.
Cechy elektronicznego sterowania wiązką pozwalają radarowi wykonywać kilka zadań jednocześnie. Radar AESA generuje dziesiątki indywidualnych wiązek radarowych. Niektóre z nich można skierować w stronę nieba w celu wykrywania celów powietrznych. Inne można skierować w celu wykrywania celów nawodnych. Radar może również koordynować jednoczesne przechwytywanie celów powietrznych i nawodnych za pomocą pocisków kierowanych radarowo.
Jeśli projektujesz, budujesz lub dostarczasz Radar morski, Załóż profil, aby zaprezentować swoje możliwości i nawiązać kontakt z osobami, które aktywnie poszukują Twoich rozwiązań.
Wyszukiwanie firm i produktów
Subskrybuj cotygodniowy eBrief
Najnowsze osiągnięcia inżynieryjne i techniczne prosto do Twojej skrzynki odbiorczej - dołącz do tysięcy inżynierów, którzy je otrzymują.